Niels and the Lilies (2013)
14 ZWART-WITFOTO'S OP ALUMINIUM, VERNIS OP PAPIER
In de museumkamer van Elke Andreas Boon hangen veertien zwart-witportretten van een jongen, een herneming van de reeks Niels uit 2009. De terugkerende, ietwat geforceerde houding van de jongen leest als een verwijzing naar het maatschappelijke keurslijf waarin hij zich – net als ieder mens – bevindt. Dat keurslijf biedt weliswaar structuur, maar werpt tegelijkertijd een schaduw over het leven en verhindert de volledige ontplooiing van het individu, waarvan in elke foto als het ware toch een ander aspect wordt belicht. Dat Boon beknotting poogt te ontwijken en – los van alle beknelling – schoonheid wil openbaren, suggereren ook de geverniste witte papieren lelies op de vloer. Hun materialiteit en de associaties die ze oproepen, voegen een poëtische dimensie toe. Wit en opengevouwen kunnen ze staan voor zuiverheid en zelfontplooiing, maar evengoed impliceren ze vergankelijkheid. Door hun interactie met de zwart-witportretten biedt Boon de toeschouwer een ruimer perspectief op de condition humaine, dat bevrijdend werkt.