SUMNIM (2012)
GEMENGDE TECHNIEK
In zijn museumkamer zinspeelt Nick Ervinck op een spanningsveld binnen de hedendaagse architectuur. Enerzijds krijgt een verlangen naar radicale vernieuwing – onder impuls van de digitalisering en moderne technieken – vorm in de organische structuren van de zogeheten blob-architectuur, een stijl waarbij de buitenkant van gebouwen grillig, amorf, haast vloeibaar oogt. Daartegenover weerspiegelen strakke, hoekige vormen een aan traditie gelinkte essentialistische visie. Voor Ervinck sluiten beide werelden elkaar niet uit. Binnen zijn oeuvre herleidt hij de spanning tot een symbiotisch spel tussen ‘blobs’ en ‘boxes’, waarbij zijn virtuele ontwerpen in dialoog gaan met de ruimte waarin ze zich bevinden. Toegepast op een museale context stelt hij in SUMNIM het statische karakter van die ruimte ter discussie, met de klassieke presentatie van kunstwerken tegen een muur of in het midden van een kamer. Een organische vorm strekt zich uit over een groot deel van de vloer en een muur, bijna tot aan het plafond. Binnen de rigide context van een ‘box’, tegelijk museumruimte en kijkdoos, lijkt deze gladde, kenmerkend gele ‘blob’ een eigen leven te leiden: sculptuur en architectuur lijken te versmelten.